رنزو پیانو ، معمار مشهور ایتالیایی ، در چهاردهم سپتامبر سال 1937 در شهر جنوا ایتالیا به دنیا آمد

پیانو در دانشگاه پلی تکنیک میلان در رشته معماری تحصیل کرد و پس از فارغ التحصیلی ، در همان جا به تدریس مشغول شد (1965-1968 ). درهمین سالها تجربیات خود را با سفرهایی به انگلیس و آمریکا تکمیل کرد در همان دوره با مهندس و طراح فرانسوی ، ژان پرووه ، آشنا شد و این دوستی ، تاثیر عمیقی بر زندگی حرفه ای او گذاشت .

پدرش صاحب یک شرکت ساختمانی و همین مسئله بسیار به او کمک کرد تا بسیاری از نظریه های خود را در عمل بیازماید.

 رنزو فرزند یک ساختمان‌ساز است؛ با پدرش، که بسیار به ساختمان‌ساز بودن خود افتخار می‌کرد، ‌بسیار صمیمی بود.... این موارد به ‌او اصولی شگرف داد. نکته غیرعادی در مورد پیانو 68 ساله، این است که او از پروژه کوچک گرفته تا بزرگ را انجام می دهد. من تا بحال معماری بمانندش ندیده بودم.

در حالی که کارهای او آمیخته با تکنولوژی روز معماری می باشد ولی ریشه و اصل کارها به طور واضح نمایانگر فلسفه و سنت ملی کلاسیک ایتالیا است.

از آثار بزرگ این معمار مشهور ایتالیایی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

1 . مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس ، فرانسه
2 . موزه منیل در تکزاس ، آمریکا
3 . مرکز علمی نمو در آمستردام ،هلند
4 . مرکز فرهنگی ژان ماریا تیژ با ئو در نیو کالدونیا
5 . موره بنیاد بیلر در ریهن ، سوئیس
6 . ساختمان مسکونی هرمس در توکیو ، ژاپن
7 . کتابخانه مورگان در نیو یورک ، آمریکا
8 . ساختمان اداری نیو یورک تایمز در نیو یورک ، آمریکا
9 . کلیسای پادره پیو در روتوندو ، ایتالیا
10 . موزه مجسمه ناشر در تکزاس ، آمریکا
11 . فرودگاه کانزای در اوزاکا ، ژاپن
12. برج لندن ، انگلستان

افتخارات:

•    عضویت افتخاری جامعه معماران آمریکا، آمریکا، 1981
•    مدال طلا از انستیتو سلطنتی معماران بریتانیا، انگلستان، 1989
•    جایزه  Cavaliere di Gran Croce   از هیئت دولت ایتالیا، رم، ایتالیا، 1989
•    جایزه کیوتو، ایناموری فوندیشن، کیوتو، ژاپن، 1990
•    عضویت افتخاری دانشکده هنر و تحقیقات آمریکا، آمریکا، 1994
•    از طرف یونسکو به عنوان سفیر معماری حسن نیت معرفی شد ، 1994
•    جایزه میکل آنژ از رم، ایتالیا، 1994
•    جایزه اریز موز ، آمستردام، هلند، 1995
•    جایزه معماری پریتزکر،  کاخ سفید، واشینگتن، آمریکا، 1998
•    معمار دانشکده ملی سن لوکا، رم، ایتالیا، 1999
•    مدیر کل مرکز ملی de la Légion d’Honneur، فرانسه، 2000
•    سلطان معماری، ونیز، ایتالیا، 2000
•    جایزه لئوناردو، رم، ایتالیا، 2000
•    جایزه وکسنر،  مرکز هنر وکسنر، کلومباس، اوهایو، آمریکا، 2001


از پروژه های نخستین او می توان به یک مجتمع آپارتمانی در گارونه در نزدیکی آلساندریا (1969) اشاره کرد که البته هنگام ساخت به وسیله ی خود مالک ، تغییرات بسیاری در آن راه یافت .

 پیانو سپس غرفه ی صنعت ایتالیا در نمایشگاه جهانی 1970 در اوساکا را با استفاده از پوشش های سبک پلاستیکی طراحی کرد .
از طریق تدریس در دانشگاه میلان و اتحادیه های معماری در لندن ( AA ) ، با ریچارد راجرز ارتباط یافت .
 و تاسیس شرکت پیانو و راجرز در سال 1971

 شماری از پروژه های مشترک پیانو وراجرز در مرحله ی طراحی باقی ماندند و به اجرا در نیامدند ، تا این که آنان درسال 1971 در مسابقه ی طراحی مرکز ملی فرهنگ و هنر ژرژ پمپیدو در پاریس برنده شدند . این پروژه در دنیای معماری همچون رویدادی کم نظیر سرو صدا کرد و هر دو طراح آن را در بالاترین رده های جهانی مطرح ساخت .

آنان در همان سال دفتر معماری مشترکی در پاریس افتتاح کردند که تا سال 1977 به کار خود ادامه داد . پیانو و راجرز پروژه ی ساختمان اداری B&B ایتالیا (1973) را نیز به عنوان پیش درآمد مرکز پمپیدو ، در نووِدراته در نزدیکی کومو به اجرا درآوردند . این پروژه به محفظه ای شباهت دارد که در میان سازه ی باز ساختمان معلق است و کانال های تاسیساتی آن با رنگ های براق ، به صورت نمایان در بیرون ساختمان باقی گذاشته شدند .

 پیانو در 1977 به همراهی مهندسی به نام پیتر رایس ، یک دفتر معماری در جنوا افتتاح کرد . پروژه های این دفتر جدید از جمله شامل آزمایشگاهی برای مرکز بازسازی شهری در اوترانتو در ایتالیا (1979)و موزه ای برای کلکسیون مِنیل در هوستون ( تگزاس ، 1982-1987) بود . پروژه های عمده ی بعدی در دهه های 1980 و 1990 عبارت بودند از : سالن ورزشی در راوِنا (1986-1987 ) ورزشگاه در باری (1987-1990 ) ، و ساختمان های سینکروتون در گرنوبل (1987)، بنیاد بِیِلِر در ریهِن (1991-1997 )، ترمینال فرودگاه کانسای در اوساکا (، 1988-1994 ) و مرکز علمی دانش و فناوری «نوکلانشهر» در آمستردام (1992-1997) ،که امروزه به مرکز علمی NEMO تبدیل شده است .این ساختمان که پوششی از مس دارد ، از دور همچون کشتی پهلو گرفته به نظر می رسد .

تقریبا در همان زمان پیانو مرکز فرهنگی چوبی ژان ماری تژیباو را نیز در نومئا، پایتخت کالدونیای جدید ، ساخت و در آن سنتهای ساخت بومی منطقه را به خوبی بازتاب داد . آثار بعدی ، مانند پارک موسیقی در رم (1994-2002 ) و مرکز پاول کلی در برن (1999-2006)نشانگر آن هستند که پیانو در جست جوی شیوه ای قطعی برای طراحی ساختمان های بزرگ است .

برخی از پروژه های اخیر او که هنوز در دست ساخت هستند ، عبارتند از : موزه ی هنر آمریکا (ویتنی) در نیویورک (2005 )، برج های 1و2 رنزو پیانو در سان فرانسیسکو (2006 )ساختمان های نیورک تایمز در منهتن نیویرک (، در 2008 )، پل پیاده رو نیکولز در شیکاگو (افتتاح در 2009)، توسعه ی «جناح مدرن » پژوهشکده ی هنر شیکاگو (،افتتاح در2009 )و...

پیانو در طول زندگی حرفه ای خود ، افتخارات معماری فراوانی را به دست آورده که از میان آنها می توان به بردن معتبرترین جوایز معماری جهان مانند پریتزکر (1998)و مدال طلای پژوهشکده ی معماری آمریکا (AIA)در سال میلادی جاری اشاره کرد . مجله ی تایم در شماره ی ویژه خود در سال 2006 او را در زمره ی 100 فرد تاثیر گذار جهان معرفی کرد . او که یک موزه ی هنر معاصر را با همکاری یونسکو در سارایوو ساخته بود ، در هجدهم مارس 2008 به عنوان شهروند افتخاری سارایوو در بوسنی و هرزگوین شناخته شد .


گروه پریتزکر    

رنــزو پیــانــو عموماً به عنوان یک معمار «های تـــک» (High-Tech) مطرح شده است و اغلب کسانی که به بررسی آثار او پرداخته اند در رابطه با او چنین تصوری را در اذهان القا میکنند. تا آنجا که او را در کنار «نورمن فاستر» و «ریچارد راجرز» به عنوان پیشگامان اصلی این سبک نام برده اند. علیرغم تمامی این اظهارنظرات خود او به این مساله اعتقادی ندارد و همچنین بسیاری از منتقدان عقیده دارند مردمی که از او به عنوان یک معمار «های تک» نام برده اند کنایه و طنز نهفته در آثاری از قبیل«مرکز پمپیدو» را درک نکرده اند .

بحث درباره «های تک» و معماری «رنزو پیانو» بسیار است. اما حاصل معماری او چیست؟ پیش زمینه و وضعیت این معماری چگونه است؟ چرا عنوان «های تک» در مورد آن به کار رفته و واقعاً چرا خود او از این بـرچسـب رویگـردان اسـت؟ بـرای یافتن پاسخ این سوالات باید نخست به زمینـه ها و خـط ومشـی های کاری او از گذشته های دور توجه کنیم. «پیانو» در یک خانواده معمار در «جنوا» در چهاردهمین روز ماه سپتامبر 1937 به دنیا آمد. او میگوید که از وقتی ده ساله بود به همراه پدرش به سرکشی ساختمانها میرفت و پیشرفت روزانه آنها را نظاره میکرد. بنا به توصیه پدرش تصمیم گرفت که معمار شود و در مدرسه معماری پلی تکنیک میلان مشغول به تحصیل شد. او زیر نظر «فرانکوآلبینی» که در آن زمان یکی از مشهورترین و فعالترین معماران ایتالیا بود آموزش دید. نمیتوان به صراحت گفت که کار «آلبینی» تاثیر مستقیمی روی معماری «پیانو» داشته است، اما بدون شک نگرش او نسبت به هویت فرم و سازه، کمالگرایی، توجه و دقت به جزییات و همچنین مفاهیم تاریخی تاثیراتی روی تفکر معماری پیانو به جای گذاشته است.متد طراحی آلبینی که هم اکنون متد طراحی پیانو است مبتنی بر حذف کردن قسمت های غیر ضروری است بدون اینکه آسیبی به سیستم برسد.