در تقابل با ذهنیت گرایی شاعرانه کنسراکتیویسم جنبشی توسط هنرمندان مطرح گردید(هنرناب) که با تأكيد بر جلوه صوری و ساختار صور هندسی بیان تفاسیر و تعابیر شخصی را داشت.

هنرمندان این مکتب عبارتند از : رونالد بلادن ، دیوید اسمیت.

بنابر این به اختصار به کنسراکتیویسم می پردازیم:

این جنبش در روسیه توسط ولادیمیر تاتلین، بر مبنای هنر پیکاسو و کولاژهای کوبیسمی ایجاد گردید. هنرمندان این سبک با تأكيد بر ساختار شکل و فرم ، بیان مکانیت و زمانیت فضا ، تداوم و استمرار فضای درونی با پیرامون ، درصدد ایجاد آثار هنری ، بر مبنای اصول و فنون مدرن مهندسی هستند.

بر خلاف کنسراکتیویست ها که معتقد بودند تنها صنعت و دست ساخته بشر قابل اهمیت است ، در سال 1940 یک منتقد امریکایی به نام کلمنت گرینبرگ گفت : ارزش هنر در فرم آن است.

باوهاوس : اولین مدرسه فرم و شکل

شکلی که از فرمالیست ها به باهاوس رسید و از آنجا هنرهای کاربردی / تزئینی را پی افکند، به نقاشی گام نهاد، توانی از آن را آشکار کرد و از روزن تنگ اتاق ها گذشت به خانه ها رسید، به تمام اشیا و وسایل زندگی هویت داد!

معنا نه در دل واژه ها و مضامین بلکه در جانشینی و هم نشینی آنها، در پی رفت عناصر و فرم روایی متن شکل می گیرد.

همین نگرش فرمالیستی به رشته ها بود که توانست سویه ی هنری آنها را آشکار کند.
به بیان دیگر کارکرد پوئتیک (رشته ها) بالاترین حد خود را در نگرش فرمالیستی باز می یافت..

بی شک اهمیت زیبایی شناسی «شکل» زندگی را مدیون تلاش های «فرمالیست هاییم» اما استفاده بی رویه آن، تا به این حد که جنون «شکل» تازه سیمای آدم ها را سلاخی، و (شکل تازه) ما را از گذشته خود جدا کند، تاویل افراطی از «شکل» است که معیار و ارزش زندگی ما شده است. از اینجاست که قرن بیستم را قرن جنون و وسوسه «شکل» های تازه می دانند

در نظریه هنری فرمالیسم به معنی ارزش گزاری یک اثر هنری بر مبنای فرم آن است – شیوه ساخت آن ،جنبه های ناب بصری و محیط آن...

فرمالیسم به عناصر ترکیبی مانند رنگ ، خط ،حجم ، بافت بیش از واقع گرایی و مفهوم اهمیت می دهد .

در هنرهای بصری فرمالیسم در واقع بیان این ایده است که : ضرورتاً هر چیز در کار هنری شامل درون خودش می شود!