در چشم انداز خشك و سوزان " دره ي خورشيد " ، استاديوم جديد و درخشان آريزونا كاردينالز از ليگ برتر فوتبال امريكا، همانند سرابي عجيب اما خوشايند از ميان مزارع اطراف خود برخاسته است. اين سازه ي عظيم، با پوششي از فولاد دو لايه، همانند آفتاب پرستي در ميان صحرا، نور روز را به هر سو منعكس مي كند و در هنگام شب، تابان به نظر مي رسد و 21 راهروي باريك خود را همچون شكاف هايي شيشه اي و تابان نمايش ميدهد.

به گفته ي معمار اين سازه، پيتر آيزنمن كه خود يكي از طرفداران مشتاق فوتبال از دوره نوجوانيش بوده، فرم اين بنا از كاكتوس هاي محلي صحراي آريزونا كه خودْ، از نمادهاي بومي امريكا، محسوب مي گردند، گرفته شده است. البته، علاوه بر نماي خارجي آن كه به طرز شگفت آوري در دنياي ورزش حرفه اي امريكا، برجسته و جسورانه بوده است، اين ورزشگاه 450 ميليون دلاري، امكانات قابل توجه بسياري را همراه با آخرين تكنولوژي هاي روز، داراست.

چمن طبيعي زمين اصلي آن، در سيني ِ عظيمي همچون سيني كيك قرار گرفته است، كه مي تواند به راحتي غلتانده و جمع گردد و از گشودگي جنوبي استاديوم به خارج منتقل گردد ؛ تا علاوه بر تامين نور طبيعي كافي براي حفظ آن، سطحي مناسب جهت برگزاري كنسرت ها و رويدادهاي اجتماعي فراهم گردد. اين تكنولوژي، در نوع خودْ، براي اولين بار در امريكاي شمالي ممكن گرديده است.

بخش قابل توجهِ ديگر اين استاديوم، سقف قابل جمع شدن آن است. پيش از جابجايي تيم كاردينالز از سنت لوئيس، بازيكنان تيم، مجبور به تحمل آفتابِ سوزان آريزونا در استاديومي رو باز بوده اند ؛ مكاني كه به همين دليل با حضور كمرنگ تماشاگرانِ تيم مواجه بوده است. اما اكنون، ناظرين بازي، در هواي مطبوع اين محيط و سايه سقفِ تاشوي آن، به تماشاي هر مسابقه مي پردازند.

سيركولاسيون ِ اين استاديوم با ظرفيت 63 هزار صندلي و قابليت افزايش 10 هزار صندلي ديگر در رويدادهايي چون فيِستا و سوپر بولز، مسئله ايست كه نياز به مديريت برنامه ريزي گسترده اي داشته است. براي ايجاد سيركولاسيون عمودي بهينه، پيمانكاران طرح، از خاك حفاري سازه، به منظور ارتفاع بخشيدن به محوطه اطراف آن استفاده نموده اند و زمين اصلي و محل اجتماعات اصلي را 36 فوت پايين تر از سطح زمين، قرار داده اند. تقريبا 40 درصد از تماشاچيان در هر بازي، بر روي صندلي هايي پايين تر از سطح زمين مي نشينند.